Sniðgöngusigur?

Hugsanir úr morgunsturtunni

Mér leiðist Júróvisjón. Þegar ég var yngri hafði ég gaman af stigatalningunni en svo var framkvæmdinni á henni breytt og þá var foreldrahlutverkið það eina sem hélt mér við skjáinn enda myndast gjarnan stemming í kringum keppnina í neðri stigum skólakerfisins.

Afstaða mín til þess að Ísland taki ekki þátt á næsta ári spannar því bilið frá „Alveg sama“ til „Pínu feginn“.

Sigur?

Ég get samt ómögulega óskað þeim sem vildu sniðganga keppnina út af þátttöku Ísrael til hamingju með sniðgöngusigurinn. Það er ekki af því ég erfi niðurstöðuna við þau. Ég tek þeim bandalögum sem bjóðast til að bjarga mér frá þeim leiðindum sem þessi keppni er. En ef þetta hefði verið sniðgöngusigur hefði röksemdafærslan litið einhvern vegin svona út:

„Ríkisútvarpið hefur ákveðið að sniðganga Júróvisjón 2026 af því það vill ekki deila sviðinu með fulltrúum Ísraels vegna framgöngu Ísraelshers á Gaza.“

Sennilega hefðu sniðgöngusinnar viljað jafnvel enn meira afgerandi orðalag. En RÚV færi aldrei þangað.

Stemming, ekki prinsipp

RÚV var auðvitað í vanda. Ef stjórn RÚV hefði tekið ákvörðunina á prinsippforsendum hefði það verið pólitísk íhlutun í dagskrárgerð. Leiðin sem var farin var að framkvæmdastjórn RÚV, sem fer með dagskrárgerðarvaldið, tók afstöðu á dagskrárgerðarforsendum:

„Ljóst er miðað við opinbera umræðu hér á landi og viðbrögð við ákvörðun EBU sem tekin var í síðustu viku að hvorki mun ríkja gleði né friður um þátttöku RÚV í Eurovision. Það er því niðurstaða RÚV að tilkynna EBU um það í dag að RÚV taki ekki þátt í Eurovision á næsta ári.

Söngvakeppnin og Eurovision hafa ávallt haft það markmið að sameina íslensku þjóðina en nú er ljóst að því markmiði verður ekki náð og á þeim dagskrárlegu forsendum er þessi ákvörðun tekin.“

Hér pissa ég á skrúðgönguna

Sumsé, í staðin fyrir að RÚV hefði tekið prinsip afstöðuna sem margir virðast vera að fagna þá var afstaðan meira á þá leið að þar sem einhverjir hafi ákveðið að láta keppnina snúast um pólitík þá sé hún hvorki sameinandi né gleðileg. Fyrir vikið sé bara best að sleppa því að vera með. Dálítið eins og framkvæmdastjórn RÚV hafi bent á aktívistana og sagt: „This is why we can’t have nice things!“

Ég held raunar að þetta sé eina leiðin sem RÚV gat varið að slaufa Júróvisjón og ég held að þetta sé alveg rétt mat. Ég er samt aðeins hugsi yfir fordæminu. Er til tæmandi listi á dagskrárliðum hverra markmið er ávalt að sameina íslensku þjóðina? Ef ekki þá grunar mig að með þessari ákvörðun framkvæmdastjórnar RÚV hafi opnað fyrir slaufanir á dagskrárliðum ef það er hægt að búa til óeiningu um þá.